Besmet!

Vandaag werd ik besmet met een meme.
Ik had vorige week bij de Commissaresse al gelezen over dit virus, en nu heeft het mij via Marina en Liek Schoeren te pakken gekregen.
Het gaat hier (voorlopig) niet om een kwaadaardig virus. Het betreft een meme, een besmettelijk informatiepatroon. Als je het lullig formuleert lijkt het op een kettingbrief, maar het is natuurlijk veel interessanter. Ik ervaar het zelf in elk geval als een enorme eer, iets wat me bij een kettingbrief nooit zou overkomen.
En met welk informatiepatroon ben ik dan besmet?

Liek heeft drie vragen doorgegeven:

1. Als je boek was wat zou de titel zijn?
2. Hoe ziet de omslag van jouw boek eruit?
3. Pak een willekeurig boek, sla blz. 123 open, neem de vierde zin. Geef aan wat deze zin met jouw boek te maken heeft. ( Je kan ook beschrijven wat deze zin over jouw blog zegt)

Niet zo eenvoudig om te beantwoorden, vind ik.

Mijn antwoorden:

1. "Creatieve oplossingen voor alledag"
2. zie de afbeelding rechtsboven bij dit blogbericht
3. Geen willekeurig boek, maar het dichtstbijzijnde, het boek 'Koken in Afrika' door Jessica B. Harris. De vierde zin op bladzijde 123 luidt: "C. Louis Leipoldt was een Afrikaanse lekkerbek, schrijver en dichter, die veel waardering had voor de keuken van de Kaapstreek."
De keuken van de Kaapstreek wordt getypeerd door een mengeling van allerlei invloeden, de keuken van de Boeren en Engelsen die een Europese inslag had, de keuken van de Indiers die als slaven uit Azië gehaald zijn, en de keuken en voedingsmiddelen van de oorspronkelijke Afrikaanse bevolking. Met die mengeling van invloeden is het een buitengewoon spannende en smakelijke keuken.
Ik zelf probeer (ook in m'n blog) op een soortgelijke manier ideeen te mengen, zodat er uit bestaande (theoretische) concepten een nieuw, praktisch toepasbaar product ontstaat.

En zoals het een besmettelijk patroon betaamt moet het natuurlijk doorgegeven worden. Het mooie van een meme is dat die kan muteren. Het informatiepatroon past zich aan de veranderende omgeving aan en evolueert als het ware.
De opdracht die ik doorgeef is:

1. Met welk (bestaand) boek kan jij het best gekarakteriseerd worden?
2. Hoe zou je de inhoud van dat boek aan anderen beschrijven (in tekst, beeld, geluid ...)
3. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 pagina's of meer, sla blz. 123 open, en schrijf de vierde zin op.

En de mensen die ik besmet zijn:

He it's me again
Schrijver Dezes
Carlabongo

Streaming audio

Last.fm is helemaal geweldig. Ten eerste omdat het (als je je privacy opgeeft en een programmaatje installeert dat precies volgt wat je doet) precies bijhoudt naar welke muziek je op je computer luistert. Je kunt dan je eigen artiesten-top 500 bekijken, zien welke nummers je het meest 'draait' en zelfs welke albums je het vaakst beluisterd hebt. Prachtig, als je zoals ik van lijstjes houdt.

Het programma is ook te gebruiken om adviezen over muziek die je nog niet kent, maar waarschijnlijk wel leuk zult vinden te gebruiken. Daarbij wordt gebruik gemaakt van de gegevens van al die mensen die hun muziekgebruik registreren in Last.fm. Als een groot deel van de mensen die van de Nits houden ook van de Beatles houdt zou het best kunnen dat jij, als je van de Nits houdt, ook van de Beatles houdt. Ik vind dat niet vaak eer verrassende dingen opleveren. Een beetje muziekliefhebber kent veel van de aangeraden muziek al wel.

Wat wel leuk is, is zoeken via de door anderen (of jezelf) toegevoegde tags. Als je op zoek bent naar muziek in een bepaald genre (of zoals ik ooit was, naar muziek uit een specifek land) kan je veel profijt hebben van tag radio. Een streaming audio'station' met nummers die een specifieke tag gekregen hebben. Zo kan je na wat voorwerk een dagje luisteren aar een bepaalde tag, en vervolgens op het gehoor bepalen wat je leuk genoeg vindt om zelf te hebben.

Als je muziek echt zelf wil hebben moet je trouwens niet of nauwelijks bij Last.fm zijn. Het programma levert (in verband met de rechten) vrijwel alleen streaming audio. Als je van tevoren weet wat je wilt horen moet je ergens anders zijn, bijvoorbeeld bij Muziekweb.

Muziekweb laat al jaren zien hoe je deze technologie in de openbare bibliotheek kunt toepassen. Muziekadvies, de MuziekWebWijzers maar ook digitaal lenen, de CRD draait er zijn hand niet voor om. En het schijnt dat ze binnenkort ook streaming audio gaan aanbieden ...

Sociale (?) netwerken

Hoe langer we met het 23-dingen-programma bezig zijn, hoe meer ik tot de ontdekking kom dat ik op de 23-dingen-manier al twee jaar bezig ben het sociale web te ontdekken. Ook op het gebied van sociale netwerken heb ik me in de loop van de tijd al bij van alles aangemeld. Zo heb ik een profiel op Hyves, MySpace, Facebook, LinkedIn en Plaxo. Op Ning ben ik zelfs lid van vier netwerken. Maar eigenlijk doe ik met de meeste van die netwerken zo goed als niets.

Plaxo is een uitzondering. Omdat Plaxo vooral gegevens aggregeert die de deelnemers op andere plaatsen op het web produceren is het een aardige manier om te volgen waar je vrienden en kennissen mee bezig zijn, en zelf aan de wereld te laten zien wat je bezig houdt. Op mijn Plaxo-stream zie je zowel de berichten op dit blog als de berichten op mijn receptenblog, je kunt volgen welke blogposts ik deel in Google Reader en er wordt wekelijks een update van mijn meest beluisterde artiesten geplaatst (daarover in het volgende blogbericht meer). Jammer genoeg werkt de koppeling met deli.cio.us niet goed, dus van mijn favoriete weblinks blijf je op Plaxo nog verstoken.

Een andere uitzondering is het Bibliotheek 2.0 netwerk op Ning. Omdat het daar over mijn vak gaat heb ik eerder de neiging om te reageren op berichten, en ik volg daar de discussies ook vrij goed. Overigens ben ik dan nog steeds geen veelschrijver. Ik lees meer dan ik schrijf.

Omdat ik dus al vrij veel geexperimenteerd heb met het lid worden van netwerken wilde ik deze keer iets anders doen. En begin vorige week was er een prachtige aanleiding om zelf een netwerk op te zetten. We hadden het in het servicemanagersoverleg (het overleg van de servicemanagers van de afdeling digitale bibliotheek, die zich bezig houden met al@din, zoek&boek, aquabrowser, schoolbieb en de g!ds) over de communicatie met de bibliotheekmedewerkers. Momenteel houden we de lokale coordinatoren op de hoogte van de ontwikkelingen per mail en met halfjaarlijkse bijeenkomsten. Maar we merken dat er soms toch onduidelijkheid ontstaat, bijvoorbeeld omdat er vragen leven bij andere mensen dan de coordinator.

Daarnaast is de communicatie nu nog voor een groot gedeelte eenrichtingsverkeer. De servicemanager heeft mededelingen, de bibliotheekmedewerkers stellen vragen. Die situatie is natuurlijk begrijpelijk op het moment dat een dienst nog nieuw is, en centraal aangestuurd uitgerold wordt. Maar op het moment dat een digitaal product echt overgedragen is aan het netwerk is het wenselijk als de bibliotheken ook echt invloed hebben op de richting waarin het zich ontwikkelt. Door een netwerk op te zetten over de digitale bibliotheek hopen we op termijn een dergelijke open communicatie te bereiken.

En in de geest van permanent-ß heb ik meteen maar een voorbeeldje gebouwd. Dat is namelijk helemaal niet zo moeilijk bij Ning. Veel ingewikkelder is het om zo'n netwerk optimaal in te richten. De eerste hindernis die ik daarbij tegen kwam was de vraag: "open of gesloten?". Omdat ik verwacht dat deelnemers vrijer zullen praten als ze in een gesloten netwerk zitten heb ik in eerste instantie voor gesloten gekozen. Maar in een gesloten netwerk worden geen RSS-feeds gegenereerd. Onacceptabel! Dus moest het alsnog een open netwerk worden.

Voorlopig heb ik alleen nog maar ProBiblio-collega's uitgenodigd om lid te worden, maar ik denk dat we binnenkort de sprong maar moeten wagen en een groep bibliothecarissen moeten uitnodigen. Spannend!

Overigens heb ik overwogen om dit netwerk als groep binnen de Bibliotheek 2.0-community op te zetten, maar daar vooralsnog van af gezien. Ik denk dat het, als je zo'n netwerk ook voor je formele communicatie wilt gebruiken, belangrijk is om toch wat meer 'beheer' te voeren dan nu in Bibliotheek 2.0-groepen gebeurt. Waarbij ik overigens niet uitsluit dat het op termijn toch handiger is om 'nationaal' te gaan.

Nog eentje dan

Al het goede komt in drieeën, maar als het gaat om bibliotheekfilmpjes ontbreekt er toch nog één aan mijn vorige bericht. Eerlijk gezegd wilde ik nog snel even m'n bericht posten voor ik naar Obdam vertrok gisterochtend, en had ik daardoor pas later op de dag door dat 'A Librarian's 2.0 Manifesto' en 'The Machine is Us/ing Us' in mijn geheugen tot 1 filmje versmolten waren. Daarom als toegift ook die laatste nog.

Bibliotheekfilmpjes op You Tube

Ik kwam voor het eerst met YouTube in aanraking toen de VOB een promotiefilmpje voor al@din had laten maken, en Edwin voorstelde het ook op You Tube te zetten. Op dat moment wist ik nog niet eens hoe je het spelde. Ik heb het in mijn aantekeningen van dat overleg staan als U-Tube (?).



Niet zo lang daarna werd YouTube wat gewoner, en zag ik op allerlei sites en in blogposts ook verwijzingen naar YouTube filmpjes. Het feit dat je ze zo makkelijk kunt embedden zal daar zeker mee te maken hebben. Deze geeft volgens mij perfect de kloof tussen automatiseerders en die rare alfa's in de bibliotheekwereld weer.



En om het trio af te maken ook nog een pracht van een filmpje over web 2.0. Dit filmpje geeft me iedere keer dat ik bekijk een soort geluksgevoel doordat het zo prachtig de kansen laat zien.

Podcasts beluisteren

Het was nog niet eenvoudig om een podcast te vinden die aan de definitie mp3 + rss voldeed. Het Wikipedia artikel over podcasts geeft daar een goede verklaring voor: een echte podcast geldt als een nieuwe openbaarmaking en daardoor is het qua rechten veel lastiger (lees duurder) regelen dan streaming audio en audio on demand.

Een tweede complicerende factor was dat ik niet zomaar een podcast wilde beluisteren, maar van tevoren bedacht had wat me zou interesseren en pas daarna op zoek ging of ik daarvan een podcast kon vinden. Ik ben namelijk niet zo'n radioluisteraar, dus ik had bedacht dat ik alleen tijd ging besteden aan het luisteren naar een podcast als het me ook echt zou interesseren.

Wat mij (als gebruiker dus) de meest interessante podcast leek was een overzicht van muziek die de komende tijd in concertzalen in mijn woonomgeving gespeeld gaat worden. Met name een podcast van te verwachten bands in het Patronaat in Haarlem leek me wel wat. Maar helaas, het Patronaat doet niet aan podcasts. Ook de Philharmonie niet trouwens. En zelfs de Meervaart (niet echt meer in de buurt, maar ik heb wel een hoge pet op van hun marketingafdeling) had geen podcast. Die hadden overigens wél een paar videofragmenten over aanstaande optredens op hun website staan.

Ook Uit in Noord-Holland voorziet niet in mijn behoefte aan podcasts. Een tip voor de samenstellers van de website? Zelfs 3 voor 12 van de VPRO heeft alleen een RSS-feed waarin de titels van de op de website te beluisteren albums genoemd worden, maar voor het beluisteren moet je alsnog contact leggen met de site.

Daarna ben ik toch een beetje in het wilde weg gaan zoeken. Uiteindelijk vond ik een podcast van het Nederlands Film Festival waarvoor ik eerst iTunes moest installeren en die vervolgens al sinds het najaar geen nieuwe 'casts' bleek te bevatten. En ik vond een werkgerelateerde podcast van de Talis Library 2.0 Gang. 42 minuten lang van dat heel Amerikaanse geklets. Ik heb het bijna 10 minuten volgehouden. Toen was ik het zat.

Kortom, ik ben niet echt enthousiast over podcasts. Zou ik, net zoals een aantal van de collega's, in een 23-dingen-dip zitten? Ik denk dat ik ook gewoon niet zo goed ben in geconcentreerd luisteren als ik daar verder geen beeld bij heb. Ik raak makkelijk afgeleid, en dan is een tekst luisteren toch moeilijker terugzoeken dan een tekst lezen.

Tussendoortje

Op weg naar het weblog van Pientje Pienter kwam ik toevallig een ander blog tegen, dat naar een eerder bericht van mij verwees. Het bleek om het blog van Qwerty te gaan, die bij bibliotheek Leidschendam-Voorburg ook bezig is met de 23 dingen. Het blog zag er sowieso al prachtig uit, maar vooral de slideshow die ik er vond sprak me aan. Natuurlijk heb ik vervolgens bij RockYou ook m'n eigen slideshow gemaakt, van m'n favoriete films.

Instant Messaging : Wie wil mijn vriendje zijn?

LE CHAT
Originally uploaded by zakketty3000

Dit vind ik nou zo sneu! Een veertiger die met drie verschillende programma's open (of vier, of vijf, afhankelijk van hoe je telt) zit te wachten tot er iemand met haar wil chatten. En dat is precies hoe ik me nu voel, sneu.

Ik had al zo m'n vermoedens dat dit een zware week zou worden, vandaar dat ik me eerst met Instant Messaging heb beziggehouden, en later in de week nog naar het voorgaande ding, Document Sharing, ga kijken. Want ik kan natuurlijk best de achtergrondinformatie over Instant Messaging lezen (maar dat heb ik natuurlijk nauwelijks gedaan) en ik kan ook prima programma's voor Instant Messaging installeren, maar daarmee heb je nog steeds niet ervaren hoe het werkt. Om dat te ervaren heb je buddies (yuk!) nodig, en die krijg je niet zomaar (daar moet je WEL wat voor DOEN).

Wat wel aardig is aan dit onderwerp is dat ik uit pure hang naar contact nu de applicaties van alle drie de grote spelers geinstalleerd heb. Ik had al GMail, en had dus kennelijk ook automatisch Google Chat, maar heb voor de volledigheid ook Google Talk geïnstalleerd. Daarnaast gebruik ik Windows, dus ik had Windows Messenger al, maar die heb ik nu zo ingesteld dat hij automatisch opstart als ik mijn computer aanzet. En voor de volledigheid heb ik ook Yahoo!Messenger nog geïnstalleerd. Ook Yahoo! kent mij al een hele tijd, omdat ik veel gebruikmaak van Yahoo!Groups, de e-mailgroepen van Yahoo.

Uit de tijd dat ik landelijk servicemanager al@din was kende ik het bestaan van Meebo al, en zo'n chatwidget op m'n blog leek me wel wat, dus vanochtend heb ik me ook nog aangemeld bij Meebo en Meebo Me hier in de sidebar gezet. Bij het aanmelden bij Meebo kwam ik nog wel wat zaken tegen die mij verrasten:
Ten eerste lijkt Meebo Windows Messenger nog niet te kennen. Voor zover ik kan zien kan je alleen een oud MSN-account aan je Meebo-account koppelen. Dat verrast me dan toch voor een applicatie die zo goed naar z'n gebruikers zou luisteren. Of zou ik ergens een nuance gemist hebben? Gewoon doen alsof je Windows Messenger-account het MSN-account is, lijkt niet voldoende.
Ten tweede maakt Meebo problemen als je je Yahoo!Messenger-account aan je Meebo-account koppelt, terwijl je Yahoo!Messenger ook nog zelf open hebt staan. Op zich niet onredelijk dat je je berichten maar op 1 manier tegelijk kunt lezen, maar waarom heeft hij dat probleem dan niet met Google Talk?

Maar nu is het wachten tot er iemand met me wil chatten. Zelfs Rob is offline :-(

Onderliggend probleem is natuurlijk dat ik niet zo geloof in chatten. Ik ben sowieso niet van dat directe, ik denk liever even na voor ik iets beweer. Zelfs met telefoneren heb ik al helemaal niets. Dat is soms nuttig om even snel iets af te spreken met iemand die niet in de buurt is, maar privé telefoneer ik eigenlijk alleen met mensen die hun mail maar zelden lezen, en dan nog vooral om een afspraak te maken om elkaar te ontmoeten.

Ik zou niet willen beweren dat vluchtig contact slecht is, alleen heb ik er zelf niets mee. Ik denk dat het best goed is om als bibliotheken ook open te staan voor deze vorm van communicatie, en als daar bij ProBiblio ooit voor gekozen zou worden zou ik het ook geen probleem vinden om een dagdeel voor m'n rekening te nemen. Alleen moet je niet verwachten dat er dan naast dat vluchtige chatten ook nog diepgravende dingen gebeuren. Het is natuurlijk geen doen om je als je even niet chat op het oplossen van een ingewikkeld probleem of het verzinnen van een innovatieve toepassing te concentreren. Nee een dagdeel waarop je chat is verder alleen geschikt voor vluchtige activiteiten.

Maf filmpje

Deze week is rustweek voor de 23 dingen, maar een mens met RSS heeft nooit echt rust. Op zich geeft de manier waarop ik aan dit filmpje kwam wel een aardig beeld van hoe ik mijn computer gebruik (of misschien vooral van hoe kort ik me op 1 ding weet te concentreren).

Ik lees in Google reader de nieuwste berichten in een feed nl-biblioblogs. Dat is een feed die door WoWter! samengesteld is, en die door hem gedeeld wordt met andere gebruikers van Google Reader die niet allemaal ook die Nederlandse biblioblogs bij elkaar willen zoeken. Een van de blogs die in die feed opgenomen zijn is alfredh.web-log.nl . Alfred bericht over de website Biblioo.nl , een website waar je gratis boeken kunt downloaden. Op de website van Biblioo blijkt geadverteerd te worden door al@din. Ik klik door omdat ik de nieuwe site nog niet bekeken heb. Op de al@din-site wordt mijn oog getrokken door de hersenkrakers, en ik kijk wat er aan onopgeloste vragen staat. Een van de vragen gaat over een versje over een konijn en een boom, dat iets met het strikken van veters te maken heeft. Dat roept een herinnering bij me op, dus ik ga in Google op zoek naar 'konijntje om het boompje'. Als achtste hit vind ik een bericht Konijn jaagt slang de boom in. Onweerstaanbaar, dus ik ga op onderzoek uit. En dit is wat ik vind:

RSS-feeds vinden

OK, ik heb vandaag besteed aan het vinden (en een beetje ordenen) van RSS-feeds. Op zich is het vinden van feeds vrij makkelijk. Je bezoekt een aantal blogs of andere interessante pagina's en de feeds stromen binnen. Ik heb de tabbladen die Rob aangemaakt heeft in Netvibes geimporteerd. Ik heb bloedig een voor een de blogroll van bibliobloggers van de blog van Edwin in Google Reader ingevoerd. Ik heb in Google Blogsearch 'ego'-feeds aangemaakt op de woorden bibliotheek en ProBiblio (niet omdat ik niet ijdel ben, maar omdat mijn eigen naam geen hits opleverde). En ook het zoeken in Google Reader op bibliotheek leverde best een aantal aardige blogs op.

Bij het invoeren van de biblioblogs die Edwin noemt heb ik min of meer per ongeluk nog een Netvibes tabblad gimporteerd. Frustrerend, zo makkelijk als je een Netvibes tabblad importeert. Tenminste, als je zelf besloten hebt dat je de functionaliteit van Netvibes niet prettig vindt werken. Vervolgens kwam ik op het meesterlijke (lees: super luie) idee om te onderzoeken of ik die links niet vanuit Netvibes kan exporteren naar Google Reader. En dat blijkt niet zo ingewikkeld te zijn. Onder 'instellingen' heb je namelijk de mogelijkheid om een backup van je feeds te maken. En die backup is zowaar in een standaard format, waar vervolgens ook andere feedreaders mee om kunnen gaan. Ik kreeg welliswaar bij het importeren in Google Reader een foutmelding dat niet alle feeds geimporteerd konden worden, maar ik heb er nu bijna tweehonderd; dat lijkt me meer dan voldoende voorlopig.

Die geimporteerde feeds blijken in Google Reader in mappen geordend te zijn, die overeenkomen met de tabbladen die ik in Netvibes had. En ... Google Reader haalt de dubbelen eruit (tenminste, als de feeds exact het zelfde zijn, heb je een Atom- en een RSS-feed, dan staan die er wel gewoon beide in).

RSS-feeds lezen

Ik weet dat het voor de begeleiders handig is als ik in de titel van m'n blogbericht zet met welk ding ik bezig ben, maar ik vind het zo schools, ik doe het niet! Ik heb het gevoel dat ik door zo'n saaie titel te kiezen bij voorbaat al ieder ander die geintereseerd zou kunnen zijn in wat ik blog afschrik. Je kijkt maar naar de labels van het bericht als je wilt weten over welk ding het gaat.

Deze week heb ik me verdiept in het lezen van RSS-feeds. Dat deed ik al, maar ik was niet echt gelukkig met de manier waarop, dus ik wilde onderzoeken hoe ik RSS nog beter kon benutten. Om daar achter te komen heb ik me aangemeld bij Bloglines en Google Reader. Ik werkte al met Feedreader die ik thuis op m'n desktop computer geinstalleerd heb, en Netvibes die ik vooral vanaf m'n werk bijhoud.

Mijn ervaring met Bloglines was teleurstellend. Bij het aanmelden kreeg ik de mogelijkheid om aan te geven wat voor onderwerpen me interesseren. Omdat ik een brede interesse heb was dat zowel koken als lezen en tuinieren. Ik kon in dat overzicht de term bibliotheken nog niet terugvinden, maar het brede onderwerp internet heeft ook wel mijn interesse. Toen ik al mijn voorkeuren gemeld had ging ik een stap verder en kreeg een foutmelding. Jammer genoeg kwamen vanuit die veelheid aan onderwepen maar 10 feeds in m'n nieuw aangemaakte tabblad terecht. Alle pogingen die ik sindsdien gedaan heb om die mogelijkheid tot abonneren rond een thema terug te vinden zijn op niets uitgelopen, ik denk vooral door de onduidelijke navigatie van Bloglines. Die site is duidelijk niets voor mij.

Met Netvibes werkte ik al, en omdat het duidelijk de voorkeur van de docenten heeft heb ik de feeds uit de opdracht daarin toegevoegd. Toen ik toch bezig was heb ik ook de twee tabbladen die Rob gemaakt heeft (met de blogs van de collega's) toegevoegd. Het resultaat: Naast de tabbladen met Nederlandstalige-, Engelstalige- en Duitstalige biblioblogs die ik al verzameld had heb ik nu ook de tabbladen 23 dingen, Probiblio begeleiders en Probiblio 1. Het resultaat ... alleen al op Probiblio 1 staan 355 ongelezen berichten :-( Genoeg om onmiddelijk depresief te worden, en het lezen van RSS-feeds voor altijd af te zweren. Ook Netvibes is niet echt mijn ding.

Feedreader heeft een voorsprong omdat ik er al langer mee werk. Ik had vorig weekeinde al een groot aantal feeds aan m'n reader toegevoegd, dus daar ben ik beter bij met het lezen van de berichten. Daardoor ziet het er natuurlijk minder deprimerend uit. Toch zitten er nog wel meer voordelen aan Feedreader dan alleen bekendheid. Het programma presenteert de feeds niet zo grafisch als Netvibes, maar laat in eerste instantie alleen een lijst van Feednamen zien, die vetgedrukt zijn als er ongelezen berichten zijn. Het handige van Feedreader is dat je die lijst automatisch kunt laten sorteren op het aantal ongelezen feeds. Gevolg: de feeds waar je nooit aan toekomt staan bovenaan, de feeds waarop zelden iets verschijnt staan onderaan, en de feeds die je eigenlijk altijd wilt lezen staan op de rand van vetgedrukte en gewoon gedrukte blognamen. Het klinkt misschien wat cryptisch, maar voor mij werkt het super. Maar ... omdat je Feedreader op je computer installeert en het niet webbased is kan je niet vanaf meerdere computers dezelfde feeds bijhouden.

Ik wil de komende tijd nog verder onderzoeken hoe Google Reader me bevalt. Het aardige van die applicatie is dat de blogs als lijst gepresenteerd worden, en dat je een knop "Alle items" hebt. Met die mogelijkheid kan je van een groot aantal feeds de meest recente items scannen. Ik denk dat ik daar wel wat mee kan voor al die blogs die ik best interessant vind, maar die ik vanwege tijdgebrek en andere prioriteiten echt niet helemaal ga volgen. En Google Reader is webbased, dus ik kan vanaf meerdere computers dezelfde feeds lezen en als gelezen aanmerken.

Onderzoek naar bloggebruik

Op De nieuwe reporter wordt een onderzoek naar het gebruik van blogs aangekondigd. Het lijkt me erg interessant (ook in het kader van ons 23 dingen-traject) als veel bloglezers de bijbehorende enquete invullen. Wil je je bijdrage leveren, klik dan hier om naar de vragenlijst te gaan.

Information overload door RSS

Ik ben begonnen met RSS te experimenteren. Ik ga daar nog echt over bloggen, maar wil nu alvast laten weten dat het ERG GEVAARLIJK kan zijn. Nietsvermoedend speelde ik wat met Google Reader en voor ik er erg in had was ik via een bericht van Klaas Jan Mollema op YouTube beland, om me daar te bescheuren om onderstaand filmpje van Bert en Ernie. Welliswaar heb ik geen koptelefoon bij de hand, maar de tekst kan ik er nog zo bijverzinnen.

Een weblog maken

Hee, misschien ben ik toch een beetje 2.0. In elk geval ben ik 'super eigenwijs!' (Hebben jullie dat nou ook, dat je nog steeds citeert uit De Grote Meneer Cactus Show? Nee zeker :-( ). Want ik heb, ondanks de expliciete opdracht, geen nieuw blog aangemaakt, maar een oude tot leven gebracht. Ik had ooit de hoop dat ik, geinspireerd door de moderne techniek, opeens wel gedisciplineerd genoeg zou worden om wekelijks een bericht te plaatsen. Daarvoor had ik dus toen al een blog gemaakt (bij Blogger, want in maart 2007 blogten alle echt stoere bloggers daar, dus wou ik dat ook).

Ik zag geen reden om een nieuw blog aan te maken, ik had al een blog. Dom! Iedereen die wel eens een huis verbouwd heeft weet dat het goedkoper is om de hele zaak te slopen en opnieuw te beginnen. En ook bij blogs is het stukken eenvoudiger om 'from scratch' aan de slag te gaan. Over de vormgeving was ik nog steeds tevreden, en het onderwerp van die eerste post van bijna een jaar terug was ook niet zo afwijkend dat ik er iets mee moest, maar de moeite die ik heb moeten doen om de feeds een beetje gebruiksvriendelijk te krijgen!

Blogger levert namelijk standaard Atom feeds (dat gaan we in ding 4 allemaal leren, dus ik hoef ook helemaal nog niet te weten wat dat is). Maar mijn groepsleidster had de opdracht gekregen mijn weblog te volgen, en haar feedreader kon kennelijk mijn Atom feed niet lezen. En vervolgens bleek dat er niet alleen een RSS feed van mijn posts moest zijn, maar dat er ook een feed van het commentaar gegenereerd moest worden.

Blogger heeft een vrij aardige helpfunctie, die mij na een paar keer doorklikken van alles vertelde over het instellen van feeds. Kennelijk was toen ik mijn blog aanmaakte het genereren van een commentaarfeed nog niet standaard. Maar als je een nieuw template toepast zou dat automatisch goed moeten gaan. Niet dus.

Inmiddels had ik ontdekt dat de helpteksten ook in andere talen dan het Engels weergegeven werden, dus voor de wat moeilijker kost schakelde ik over op het Nederlands. Als je niet goed in de inhoud van het bericht zit, kan je maar beter de taal zo toegankelijk mogelijk maken, dacht ik. Jammer genoeg zijn de wat ingewikkelder onderwerpen nog niet in het Nederlands beschikbaar. Na drie keer doorklikken was ik op een pagina beland die mij meldde: К сожалению, запрашиваемая Вами информация не найдена.. Daar kwam ik niet echt verder mee. Terug in het Engels kwam ik wel een interessante mededeling tegen over een stukje code om aan het eind van de URL van de feed te plakken en waarmee ik de feed van Atom in RSS veranderde. Maar waar moest ik dan die code kwijt?

Om een lang verhaal kort te maken, de feed staat nog steeds precies zo als hij aan het begin stond, maar ik heb in de sidebar van m'n blog een viertal links opgenomen die de correcte feeds laten zien. Nou zou ik wel eens van een van m'n mede'dingers' willen weten of zij dit probleem ook hadden, en hoe ik het mooier op zou kunnen lossen, maar tot nu toe heeft iedereen van wie ik de blog gevonden heb Wordpress als basis genomen.

Ik houd me aanbevolen voor tips over het mooier presenteren van de feeds.