De laatste opdracht voor de 23-dingen-cursus is om een afsluitend bericht te schrijven waarin je voor jezelf het programma afsluit en de coaches nog één keer de kans geeft om te reageren.
Eigenlijk zit ik al drie weken tegen dit bericht aan te hikken, of me er op voor te bereiden, of hoe je het ook noemen wilt. Ik ga namelijk niet stoppen met bloggen, maar ben toch nog wat huiverig om zo zonder cursus de buitenwereld in te stappen. En zo lang ik m'n afsluitende ding nog niet gedaan heb valt het natuurlijk nog wel binnen de vertrouwde wereld van de cursus.
Eerst maar even terugblikken. Wat vind ik nu achteraf van de hele cursus? Iedereen die mijn blog een beetje heeft gevolgd zal wel begrijpen dat ik erg enthousiast ben over de 23 dingen. Over de inhoud, maar nog meer over de vorm van de cursus eigenlijk. Ik was tot nu toe altijd een beetje sceptisch over e-learning, maar deze keer ben ik compleet overtuigd.
De hoogtepunten wat mij betreft:
- De begeleiding door o.a. een 'echte' blogger
- Meelezen en -leven met je collega's
- Gelezen worden door en feedback krijgen van vakgenoten en andere geinteresseerden.
En de leukste 'dingen'
- #2, een weblog bijhouden (zie hierboven)
- #4, RSS lezen (omdat je daardoor als vanzelf gevoed wordt met de ideeen van anderen)
- #22, Bibliotheek 2.0 (omdat ik de losse dingen wel interessant vind, maar het voor mij pas echt leuk wordt als ik begin te fantaseren over hoe ik die dingen zelf kan gebruiken / integreren / toepassen in m'n werk)
Vooruitblikkend ben ik al een poosje bezig m'n digitale werkelijkheid aan te passen aan de fase na-23-dingen. Daarbij heb ik dankbaar gebruik gemaakt van een bericht van WOW!ter. Ik heb m'n blog hernoemd (het lidwoord gaf sorteerinconsequenties), een feedburner-feed aangemaakt en als enige feed in de sidebar gezet, het aantal labels voor m'n berichten verkleind en een overzicht van recent commentaar in de sidebar gezet.
Daarnaast probeer ik het aantal feeds dat ik lees te verkleinen, zodat ik niet alsmaar het idee heb dat ik dingen mis en naast het lezen van blogs ook nog tijd overhoud voor het schrijven op m'n eigen blog. In dat kader ben ik van Feedreader afgestapt en heb nu Google Reader als enige RSS-reader.
Ook heb ik nagedacht over de focus van m'n blog. Het ligt voor de hand om geregeld over de AquaBrowser te berichten. Daarnaast ligt m'n grootste interesse nu bij het integreren van (web 2.0) functionaliteit, de vraag hoe je als bibliotheek je klanten een samenhangend geheel van informatie aan kunt bieden. Daarmee kom je op onderwerpen als dataportabilty, open source, mash-ups en misschien ook informatiearchitectuur. Vrij technische onderwerpen, dus, maar wel zaken waar de bibliotheek iets mee moet. Misschien is mijn focus wel de vraag hoe we ontwikkelingen in de technologie kunnen inzetten om de informatiebemiddeling te verbeteren. Maar wel jammer om dan het hele marketing-verhaal buiten beschouwing te laten...
Straks m'n blogroll nog aanvullen met een aantal favoriete blogs. Bij de cursusblogs uit Overijssel zitten echte pareltjes, maar ik mag van mezelf maar 20 blogs noemen. Ook daarin moet een bibliothecaris kunnen selecteren. En nog even kijken of ik de widget voor m'n Shared Feeds mooier kan krijgen.
En dan maar afwachten of het writers block toeslaat, of dat ik voldoende op snelheid ben om door te schrijven. Ik ben benieuwd ...
Posts tonen met het label produceren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label produceren. Alle posts tonen
maandag 26 mei 2008
woensdag 7 mei 2008
Ben ik een biblioblogger?
Het 23-dingen-traject bij ProBiblio begint zijn einde te naderen. Deze week nog even meivakantie, en dan volgen de volgende twee weken ding 22 en 23. Dat zijn beide van die afsluitende dingen. Volgende week mogen we vooruitkijken naar de toekomst van bibliotheek 2.0 en tijdens de laatste week kijken we terug op het traject dat we afgelegd hebben. Ik ben zelf helemaal niet in de stemming voor meivakantie. Ik ben al volop in introspectie-mode. Alleen kan ik niet zo goed kiezen waarover ik als eerste zal gaan schrijven. Ik hab al twee titels versleten voordat ik voor deze koos. En nee, ik vertel niet welke titels, die berichten houden jullie gewoon nog van me tegoed.
Ruim een jaar geleden schreef ik het eerste bericht op dit blog, waarin ik me afvroeg of ik de discipline wel zou kunnen opbrengen om geregeld te bloggen. Zonder stok achter de deur bleek me dat zwaar te vallen. Ik had 23 dingen nodig om echt aan schrijven toe te komen. En ook met zo'n stok achter de deur vind ik het nog niet echt makkelijk. Het ligt niet zo in mijn aard om tijd te nemen voor bezinning. Je ziet dat ook aan het aantal berichten per maand dat ik geproduceerd heb. Maart was met 14 berichten duidelijk een uitschieter, toen ik op de top van mijn enthousiasme voor de 23 dingen was.
Maar nu het einde nadert moet ik mezelf toch de gewetensvraag gaan stellen: Ben ik een biblioblogger? Was dit een gelegenheidsblog, een hulpmiddel bij het leerproces en niets meer? Of is bloggen toch iets wezenlijkers voor me geworden, heb ik het doorzettingsvermogen om er mee door te gaan?
Het feit dat ik in 'de vakantie' blog geeft wel een aanwijzing. Als je na verloop van tijd het gevoel krijgt dat je al te lang niets geschreven hebt ... dat lijkt me een aanwijzing dat bibliobloggen voor mij toch een meerwaarde geeft. Ik denk dat het me ook na de 23 dingen kan helpen om de zaken voor mezelf op een rijtje te zetten. Dat betekent dan wel dat ik er tijd voor zal moeten uittrekken. Voor de 23 dingen kregen we 1 uur per week in werktijd (ha, ha, ha). Ik denk dat ik die tijd (en misschien een beetje extra) gewoon blijf claimen voor dit blog. Ik vind het zelf niet raar als een professional (dat zijn we toch allemaal tegenwoordig?) in werktijd kennis en vaardigheden bijhoudt. En als dat wel een probleem is? Dan hoor ik dat wel.
Ruim een jaar geleden schreef ik het eerste bericht op dit blog, waarin ik me afvroeg of ik de discipline wel zou kunnen opbrengen om geregeld te bloggen. Zonder stok achter de deur bleek me dat zwaar te vallen. Ik had 23 dingen nodig om echt aan schrijven toe te komen. En ook met zo'n stok achter de deur vind ik het nog niet echt makkelijk. Het ligt niet zo in mijn aard om tijd te nemen voor bezinning. Je ziet dat ook aan het aantal berichten per maand dat ik geproduceerd heb. Maart was met 14 berichten duidelijk een uitschieter, toen ik op de top van mijn enthousiasme voor de 23 dingen was.
Maar nu het einde nadert moet ik mezelf toch de gewetensvraag gaan stellen: Ben ik een biblioblogger? Was dit een gelegenheidsblog, een hulpmiddel bij het leerproces en niets meer? Of is bloggen toch iets wezenlijkers voor me geworden, heb ik het doorzettingsvermogen om er mee door te gaan?
Het feit dat ik in 'de vakantie' blog geeft wel een aanwijzing. Als je na verloop van tijd het gevoel krijgt dat je al te lang niets geschreven hebt ... dat lijkt me een aanwijzing dat bibliobloggen voor mij toch een meerwaarde geeft. Ik denk dat het me ook na de 23 dingen kan helpen om de zaken voor mezelf op een rijtje te zetten. Dat betekent dan wel dat ik er tijd voor zal moeten uittrekken. Voor de 23 dingen kregen we 1 uur per week in werktijd (ha, ha, ha). Ik denk dat ik die tijd (en misschien een beetje extra) gewoon blijf claimen voor dit blog. Ik vind het zelf niet raar als een professional (dat zijn we toch allemaal tegenwoordig?) in werktijd kennis en vaardigheden bijhoudt. En als dat wel een probleem is? Dan hoor ik dat wel.
maandag 28 april 2008
Besmet!
Vandaag werd ik besmet met een meme.
Ik had vorige week bij de Commissaresse al gelezen over dit virus, en nu heeft het mij via Marina en Liek Schoeren te pakken gekregen.
Het gaat hier (voorlopig) niet om een kwaadaardig virus. Het betreft een meme, een besmettelijk informatiepatroon. Als je het lullig formuleert lijkt het op een kettingbrief, maar het is natuurlijk veel interessanter. Ik ervaar het zelf in elk geval als een enorme eer, iets wat me bij een kettingbrief nooit zou overkomen.
En met welk informatiepatroon ben ik dan besmet?
Liek heeft drie vragen doorgegeven:
1. Als je boek was wat zou de titel zijn?
2. Hoe ziet de omslag van jouw boek eruit?
3. Pak een willekeurig boek, sla blz. 123 open, neem de vierde zin. Geef aan wat deze zin met jouw boek te maken heeft. ( Je kan ook beschrijven wat deze zin over jouw blog zegt)
Niet zo eenvoudig om te beantwoorden, vind ik.
Mijn antwoorden:
1. "Creatieve oplossingen voor alledag"
2. zie de afbeelding rechtsboven bij dit blogbericht
3. Geen willekeurig boek, maar het dichtstbijzijnde, het boek 'Koken in Afrika' door Jessica B. Harris. De vierde zin op bladzijde 123 luidt: "C. Louis Leipoldt was een Afrikaanse lekkerbek, schrijver en dichter, die veel waardering had voor de keuken van de Kaapstreek."
De keuken van de Kaapstreek wordt getypeerd door een mengeling van allerlei invloeden, de keuken van de Boeren en Engelsen die een Europese inslag had, de keuken van de Indiers die als slaven uit Azië gehaald zijn, en de keuken en voedingsmiddelen van de oorspronkelijke Afrikaanse bevolking. Met die mengeling van invloeden is het een buitengewoon spannende en smakelijke keuken.
Ik zelf probeer (ook in m'n blog) op een soortgelijke manier ideeen te mengen, zodat er uit bestaande (theoretische) concepten een nieuw, praktisch toepasbaar product ontstaat.
En zoals het een besmettelijk patroon betaamt moet het natuurlijk doorgegeven worden. Het mooie van een meme is dat die kan muteren. Het informatiepatroon past zich aan de veranderende omgeving aan en evolueert als het ware.
De opdracht die ik doorgeef is:
1. Met welk (bestaand) boek kan jij het best gekarakteriseerd worden?
2. Hoe zou je de inhoud van dat boek aan anderen beschrijven (in tekst, beeld, geluid ...)
3. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 pagina's of meer, sla blz. 123 open, en schrijf de vierde zin op.
En de mensen die ik besmet zijn:
He it's me again
Schrijver Dezes
Carlabongo
maandag 14 april 2008
Sociale (?) netwerken
Hoe langer we met het 23-dingen-programma bezig zijn, hoe meer ik tot de ontdekking kom dat ik op de 23-dingen-manier al twee jaar bezig ben het sociale web te ontdekken. Ook op het gebied van sociale netwerken heb ik me in de loop van de tijd al bij van alles aangemeld. Zo heb ik een profiel op Hyves, MySpace, Facebook, LinkedIn en Plaxo. Op Ning ben ik zelfs lid van vier netwerken. Maar eigenlijk doe ik met de meeste van die netwerken zo goed als niets.
Plaxo is een uitzondering. Omdat Plaxo vooral gegevens aggregeert die de deelnemers op andere plaatsen op het web produceren is het een aardige manier om te volgen waar je vrienden en kennissen mee bezig zijn, en zelf aan de wereld te laten zien wat je bezig houdt. Op mijn Plaxo-stream zie je zowel de berichten op dit blog als de berichten op mijn receptenblog, je kunt volgen welke blogposts ik deel in Google Reader en er wordt wekelijks een update van mijn meest beluisterde artiesten geplaatst (daarover in het volgende blogbericht meer). Jammer genoeg werkt de koppeling met deli.cio.us niet goed, dus van mijn favoriete weblinks blijf je op Plaxo nog verstoken.
Een andere uitzondering is het Bibliotheek 2.0 netwerk op Ning. Omdat het daar over mijn vak gaat heb ik eerder de neiging om te reageren op berichten, en ik volg daar de discussies ook vrij goed. Overigens ben ik dan nog steeds geen veelschrijver. Ik lees meer dan ik schrijf.
Omdat ik dus al vrij veel geexperimenteerd heb met het lid worden van netwerken wilde ik deze keer iets anders doen. En begin vorige week was er een prachtige aanleiding om zelf een netwerk op te zetten. We hadden het in het servicemanagersoverleg (het overleg van de servicemanagers van de afdeling digitale bibliotheek, die zich bezig houden met al@din, zoek&boek, aquabrowser, schoolbieb en de g!ds) over de communicatie met de bibliotheekmedewerkers. Momenteel houden we de lokale coordinatoren op de hoogte van de ontwikkelingen per mail en met halfjaarlijkse bijeenkomsten. Maar we merken dat er soms toch onduidelijkheid ontstaat, bijvoorbeeld omdat er vragen leven bij andere mensen dan de coordinator.
Daarnaast is de communicatie nu nog voor een groot gedeelte eenrichtingsverkeer. De servicemanager heeft mededelingen, de bibliotheekmedewerkers stellen vragen. Die situatie is natuurlijk begrijpelijk op het moment dat een dienst nog nieuw is, en centraal aangestuurd uitgerold wordt. Maar op het moment dat een digitaal product echt overgedragen is aan het netwerk is het wenselijk als de bibliotheken ook echt invloed hebben op de richting waarin het zich ontwikkelt. Door een netwerk op te zetten over de digitale bibliotheek hopen we op termijn een dergelijke open communicatie te bereiken.
En in de geest van permanent-ß heb ik meteen maar een voorbeeldje gebouwd. Dat is namelijk helemaal niet zo moeilijk bij Ning. Veel ingewikkelder is het om zo'n netwerk optimaal in te richten. De eerste hindernis die ik daarbij tegen kwam was de vraag: "open of gesloten?". Omdat ik verwacht dat deelnemers vrijer zullen praten als ze in een gesloten netwerk zitten heb ik in eerste instantie voor gesloten gekozen. Maar in een gesloten netwerk worden geen RSS-feeds gegenereerd. Onacceptabel! Dus moest het alsnog een open netwerk worden.
Voorlopig heb ik alleen nog maar ProBiblio-collega's uitgenodigd om lid te worden, maar ik denk dat we binnenkort de sprong maar moeten wagen en een groep bibliothecarissen moeten uitnodigen. Spannend!
Overigens heb ik overwogen om dit netwerk als groep binnen de Bibliotheek 2.0-community op te zetten, maar daar vooralsnog van af gezien. Ik denk dat het, als je zo'n netwerk ook voor je formele communicatie wilt gebruiken, belangrijk is om toch wat meer 'beheer' te voeren dan nu in Bibliotheek 2.0-groepen gebeurt. Waarbij ik overigens niet uitsluit dat het op termijn toch handiger is om 'nationaal' te gaan.
maandag 17 maart 2008
ding #13 Online kantoortoepassingen
Ja, het zal best nuttig zijn, maar van dit ding wordt ik niet enthousiast.
Ik kreeg van biblimarie een uitnodiging om mee te schrijven aan haar vakantiegids. Dat heb ik keurig gedaan (Noord-Spanje!).
Vervolgens heb ik zelf een document gemaakt waarin alle collega's hun contactgegevens voor het Instant Messagen kunnen opslaan. Dat leek me wel praktisch voor ding 14. Jammer genoeg is daar nog niet echt uitgebreid op gereageerd. Ik heb zo veel mogelijk collega's uitgenodigd om er aan mee te schrijven, maar ook hier keert de half-anonimiteit van de deelnemers zich tegen mij. Van het merendeel van de collega's ken ik het gmail-adres niet, dus ik kan ze ook niet uitnodigen. En dit is niet het soort informatie dat ik open op internet wil zetten.
Al met al ben ik nog niet echt enthousiast. Ik zal nog een keer kijken naar Office Live Space, waar ik bij Pientje Pienter over las, die het weer van via Learn2See hoorde, want ik denk dat mijn aversie voor een deel te maken heeft met het ontbreken van de vertrouwdheid van de functionaliteit van Microsoft Office.
En trouwens, wat is er eigenlijk zo 2.0 aan online kantoortoepassingen? Ik associeer 2.0 toch vooral met het ontmoeten van mensen die je (nog) niet kent op basis van een gemeenschappelijke interesse. Een online kantoortoepassing zal je volgens mij toch eerder gebruiken samen met een (kleine) groep mensen die je al wel kent en waarmee je een gezamelijke doelstelling deelt.
Voor 'straf' geen plaatje bij dit bericht.
woensdag 12 maart 2008
Tussendoortje
Op weg naar het weblog van Pientje Pienter kwam ik toevallig een ander blog tegen, dat naar een eerder bericht van mij verwees. Het bleek om het blog van Qwerty te gaan, die bij bibliotheek Leidschendam-Voorburg ook bezig is met de 23 dingen. Het blog zag er sowieso al prachtig uit, maar vooral de slideshow die ik er vond sprak me aan. Natuurlijk heb ik vervolgens bij RockYou ook m'n eigen slideshow gemaakt, van m'n favoriete films.
Instant Messaging : Wie wil mijn vriendje zijn?
Dit vind ik nou zo sneu! Een veertiger die met drie verschillende programma's open (of vier, of vijf, afhankelijk van hoe je telt) zit te wachten tot er iemand met haar wil chatten. En dat is precies hoe ik me nu voel, sneu.
Ik had al zo m'n vermoedens dat dit een zware week zou worden, vandaar dat ik me eerst met Instant Messaging heb beziggehouden, en later in de week nog naar het voorgaande ding, Document Sharing, ga kijken. Want ik kan natuurlijk best de achtergrondinformatie over Instant Messaging lezen (maar dat heb ik natuurlijk nauwelijks gedaan) en ik kan ook prima programma's voor Instant Messaging installeren, maar daarmee heb je nog steeds niet ervaren hoe het werkt. Om dat te ervaren heb je buddies (yuk!) nodig, en die krijg je niet zomaar (daar moet je WEL wat voor DOEN).
Wat wel aardig is aan dit onderwerp is dat ik uit pure hang naar contact nu de applicaties van alle drie de grote spelers geinstalleerd heb. Ik had al GMail, en had dus kennelijk ook automatisch Google Chat, maar heb voor de volledigheid ook Google Talk geïnstalleerd. Daarnaast gebruik ik Windows, dus ik had Windows Messenger al, maar die heb ik nu zo ingesteld dat hij automatisch opstart als ik mijn computer aanzet. En voor de volledigheid heb ik ook Yahoo!Messenger nog geïnstalleerd. Ook Yahoo! kent mij al een hele tijd, omdat ik veel gebruikmaak van Yahoo!Groups, de e-mailgroepen van Yahoo.
Uit de tijd dat ik landelijk servicemanager al@din was kende ik het bestaan van Meebo al, en zo'n chatwidget op m'n blog leek me wel wat, dus vanochtend heb ik me ook nog aangemeld bij Meebo en Meebo Me hier in de sidebar gezet. Bij het aanmelden bij Meebo kwam ik nog wel wat zaken tegen die mij verrasten:
Ten eerste lijkt Meebo Windows Messenger nog niet te kennen. Voor zover ik kan zien kan je alleen een oud MSN-account aan je Meebo-account koppelen. Dat verrast me dan toch voor een applicatie die zo goed naar z'n gebruikers zou luisteren. Of zou ik ergens een nuance gemist hebben? Gewoon doen alsof je Windows Messenger-account het MSN-account is, lijkt niet voldoende.
Ten tweede maakt Meebo problemen als je je Yahoo!Messenger-account aan je Meebo-account koppelt, terwijl je Yahoo!Messenger ook nog zelf open hebt staan. Op zich niet onredelijk dat je je berichten maar op 1 manier tegelijk kunt lezen, maar waarom heeft hij dat probleem dan niet met Google Talk?
Maar nu is het wachten tot er iemand met me wil chatten. Zelfs Rob is offline :-(
Onderliggend probleem is natuurlijk dat ik niet zo geloof in chatten. Ik ben sowieso niet van dat directe, ik denk liever even na voor ik iets beweer. Zelfs met telefoneren heb ik al helemaal niets. Dat is soms nuttig om even snel iets af te spreken met iemand die niet in de buurt is, maar privé telefoneer ik eigenlijk alleen met mensen die hun mail maar zelden lezen, en dan nog vooral om een afspraak te maken om elkaar te ontmoeten.
Ik zou niet willen beweren dat vluchtig contact slecht is, alleen heb ik er zelf niets mee. Ik denk dat het best goed is om als bibliotheken ook open te staan voor deze vorm van communicatie, en als daar bij ProBiblio ooit voor gekozen zou worden zou ik het ook geen probleem vinden om een dagdeel voor m'n rekening te nemen. Alleen moet je niet verwachten dat er dan naast dat vluchtige chatten ook nog diepgravende dingen gebeuren. Het is natuurlijk geen doen om je als je even niet chat op het oplossen van een ingewikkeld probleem of het verzinnen van een innovatieve toepassing te concentreren. Nee een dagdeel waarop je chat is verder alleen geschikt voor vluchtige activiteiten.
Ik had al zo m'n vermoedens dat dit een zware week zou worden, vandaar dat ik me eerst met Instant Messaging heb beziggehouden, en later in de week nog naar het voorgaande ding, Document Sharing, ga kijken. Want ik kan natuurlijk best de achtergrondinformatie over Instant Messaging lezen (maar dat heb ik natuurlijk nauwelijks gedaan) en ik kan ook prima programma's voor Instant Messaging installeren, maar daarmee heb je nog steeds niet ervaren hoe het werkt. Om dat te ervaren heb je buddies (yuk!) nodig, en die krijg je niet zomaar (daar moet je WEL wat voor DOEN).
Wat wel aardig is aan dit onderwerp is dat ik uit pure hang naar contact nu de applicaties van alle drie de grote spelers geinstalleerd heb. Ik had al GMail, en had dus kennelijk ook automatisch Google Chat, maar heb voor de volledigheid ook Google Talk geïnstalleerd. Daarnaast gebruik ik Windows, dus ik had Windows Messenger al, maar die heb ik nu zo ingesteld dat hij automatisch opstart als ik mijn computer aanzet. En voor de volledigheid heb ik ook Yahoo!Messenger nog geïnstalleerd. Ook Yahoo! kent mij al een hele tijd, omdat ik veel gebruikmaak van Yahoo!Groups, de e-mailgroepen van Yahoo.
Uit de tijd dat ik landelijk servicemanager al@din was kende ik het bestaan van Meebo al, en zo'n chatwidget op m'n blog leek me wel wat, dus vanochtend heb ik me ook nog aangemeld bij Meebo en Meebo Me hier in de sidebar gezet. Bij het aanmelden bij Meebo kwam ik nog wel wat zaken tegen die mij verrasten:
Ten eerste lijkt Meebo Windows Messenger nog niet te kennen. Voor zover ik kan zien kan je alleen een oud MSN-account aan je Meebo-account koppelen. Dat verrast me dan toch voor een applicatie die zo goed naar z'n gebruikers zou luisteren. Of zou ik ergens een nuance gemist hebben? Gewoon doen alsof je Windows Messenger-account het MSN-account is, lijkt niet voldoende.
Ten tweede maakt Meebo problemen als je je Yahoo!Messenger-account aan je Meebo-account koppelt, terwijl je Yahoo!Messenger ook nog zelf open hebt staan. Op zich niet onredelijk dat je je berichten maar op 1 manier tegelijk kunt lezen, maar waarom heeft hij dat probleem dan niet met Google Talk?
Maar nu is het wachten tot er iemand met me wil chatten. Zelfs Rob is offline :-(
Onderliggend probleem is natuurlijk dat ik niet zo geloof in chatten. Ik ben sowieso niet van dat directe, ik denk liever even na voor ik iets beweer. Zelfs met telefoneren heb ik al helemaal niets. Dat is soms nuttig om even snel iets af te spreken met iemand die niet in de buurt is, maar privé telefoneer ik eigenlijk alleen met mensen die hun mail maar zelden lezen, en dan nog vooral om een afspraak te maken om elkaar te ontmoeten.
Ik zou niet willen beweren dat vluchtig contact slecht is, alleen heb ik er zelf niets mee. Ik denk dat het best goed is om als bibliotheken ook open te staan voor deze vorm van communicatie, en als daar bij ProBiblio ooit voor gekozen zou worden zou ik het ook geen probleem vinden om een dagdeel voor m'n rekening te nemen. Alleen moet je niet verwachten dat er dan naast dat vluchtige chatten ook nog diepgravende dingen gebeuren. Het is natuurlijk geen doen om je als je even niet chat op het oplossen van een ingewikkeld probleem of het verzinnen van een innovatieve toepassing te concentreren. Nee een dagdeel waarop je chat is verder alleen geschikt voor vluchtige activiteiten.
woensdag 5 maart 2008
Zandbak
Misschien komt het wat arrogant over, om als kersvers 23-dingen-deelnemertje meteen een Wikipedia-artikel te gaan schrijven. En als je daar dan vervolgens ook nog over blogt gaat het een beetje op opscheppen lijken, maar zo is het echt niet bedoeld. Het is meer dat ik veel liever iets 'echts' doe dan iets 'neps'. Het is natuurlijk wel lekker veilig om in de zandbak te spelen, want daar maakt het niet uit als je een fout maakt. Maar ik wil geen dingen doen die niet uitmaken (of in elk geval zo weinig mogelijk).
Ter relativering een prachtig lied over een zandbak en nog veel meer. Ik kon geen audiofile vinden om te embedden, dus daarom is het een YouTube 'filmpje' geworden.
Alexander McCall Smith
Weet je niet wie Alexander McCall Smith is? Dan zoek je dat toch op! En tegenwoordig is de eerste plek waar ik dan ga zoeken (of mensen naartoe stuur) Wikipedia. Dat overkwam me zondag toen ik ons eigen Aagje een tip wilde geven voor een schrijver die over Botswana schrijft, naar aanleiding van haar weblog. En laat er nou verdorie in de Nederlandstalige Wikipedia nog geen artikel over deze auteur staan. Na mijn grote woorden bij ding 11 zat er toen nog maar een ding op. Ik moest zelf in deze leemte voorzien.
Ik heb gisteravond de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen met het lezen van de instructies (weinig) en de etiquette (ook niet vreselijk veel) op Wikipedia. Want het natuurlijk toch nogal wat, als je zomaar pretendeert iets wezenlijks aan zo'n gerenommeerde bron toe te voegen te hebben.
Ik moet zeggen dat het schrijven voor Wikipedia echt wel moeilijker is dan het schrijven voor een weblog. Er zit minder software achter om je te helpen met het toevoegen van opmaak, links en afbeeldingen (of die software is er wel, maar is moeilijker te vinden). Gelukkig zit er een goede 'preview' mogelijkheid in, dus je kunt (je moet zelfs) eerst kijken hoe je verhaal er uitziet voordat je het publiceert.
En verder vind ik het best ingewikkeld, een lemma voor een encyclopedie schrijven. De bedoeling is dat je vooral feitelijke informatie geeft, die bij voorkeur door bronnen ondersteund wordt. Nou weet ik natuurlijk als informatiespecialist wel wat af van bronnen, maar omdat ik nog niet kon ontdekken hoe je bronvermeldingen in de tekst verwerkt ben ik ze nog een beetje uit de weg gegaan.
Uiteindelijk is het vooral een bibliografisch artikel geworden en eigenlijk ben ik daar best tevreden mee. Dat is een onderwerp waar ik verstand van heb, en ik heb het gevoel dat ik daarmee de encyclopedie ook echt verrijk.
Maar het mooiste komt nog ... Sinds ik het artikel gisteravond geschreven heb zijn er al twee mensen langs geweest om het te verbeteren. En dan gaat het vooral om Wikipedia-technische zaken waar ik nog niet achter was. Een van de twee heeft de opsomming van boektitels en externe bronnen eleganter opgemaakt en de ander heeft toegevoegd dat het artikel nog een categorieaanduiding moet krijgen.
Ik heb gisteravond de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen met het lezen van de instructies (weinig) en de etiquette (ook niet vreselijk veel) op Wikipedia. Want het natuurlijk toch nogal wat, als je zomaar pretendeert iets wezenlijks aan zo'n gerenommeerde bron toe te voegen te hebben.
Ik moet zeggen dat het schrijven voor Wikipedia echt wel moeilijker is dan het schrijven voor een weblog. Er zit minder software achter om je te helpen met het toevoegen van opmaak, links en afbeeldingen (of die software is er wel, maar is moeilijker te vinden). Gelukkig zit er een goede 'preview' mogelijkheid in, dus je kunt (je moet zelfs) eerst kijken hoe je verhaal er uitziet voordat je het publiceert.
En verder vind ik het best ingewikkeld, een lemma voor een encyclopedie schrijven. De bedoeling is dat je vooral feitelijke informatie geeft, die bij voorkeur door bronnen ondersteund wordt. Nou weet ik natuurlijk als informatiespecialist wel wat af van bronnen, maar omdat ik nog niet kon ontdekken hoe je bronvermeldingen in de tekst verwerkt ben ik ze nog een beetje uit de weg gegaan.
Uiteindelijk is het vooral een bibliografisch artikel geworden en eigenlijk ben ik daar best tevreden mee. Dat is een onderwerp waar ik verstand van heb, en ik heb het gevoel dat ik daarmee de encyclopedie ook echt verrijk.
Maar het mooiste komt nog ... Sinds ik het artikel gisteravond geschreven heb zijn er al twee mensen langs geweest om het te verbeteren. En dan gaat het vooral om Wikipedia-technische zaken waar ik nog niet achter was. Een van de twee heeft de opsomming van boektitels en externe bronnen eleganter opgemaakt en de ander heeft toegevoegd dat het artikel nog een categorieaanduiding moet krijgen.
dinsdag 4 maart 2008
Bibliotheekwiki's
Ik heb een aantal van de bibliotheekwiki's die op de 23 dingen pagina genoemd worden bekeken, maar vind ze eigenlijk nogal tegen vallen. Een beetje amateuristisch kneuterig. En ik weet ook wel hoe dat komt, want DE wiki aller wiki's (Wikipedia) is gewoon zoveel mooier, dat kan geen lokaal bibliotheekje tegen op.
In zekere zin wel grappig, deze constatering, want hij sluit heel goed aan bij een bericht dat Lorcan Dempsey deze week op zijn weblog plaatste. Hij gaat in op de twee bewegingen die in web 2.0 te onderkennen zijn, namelijk diffusie en concentratie. Het is een prachtig artikel, dat zo vol zit met ideeën dat het voor mij niet te doen is om het samen te vatten (Edwin doet op ZB Digitaal een geslaagde poging). Een van de twee bewegingen die Lorcan Dempsey beschijft is de concentratie van gebruikers en data bij een relatief klein aantal grote spelers (bedrijven, websites). En dat herken ik zeker als het om wiki's gaat. Waarom zou je aan een andere wiki dan Wikipedia schrijven?
En een bijkomende vraag ... Waarom zou je iets als wiki presenteren als je gebruikers er niet aan bij kunnen dragen? Terwijl bij de gegeven voorbeelden het merendeel besloten is en zich toch als wiki afficheert.
Daarom zie ik voor bibliotheken eigenlijk geen rol als het gaat om het opzetten van nieuwe wiki's. Wat me wel interessant lijkt is het organiseren van cursussen om mensen over hun drempelvrees heen te krijgen en hun eigen kennis aan bestaande wiki's toe te voegen. (En OK, het idee van een wiki als onderdeel van een HIP dat Flexvantol en Pientje Pienter noemen vind ik ook wel leuk).
In zekere zin wel grappig, deze constatering, want hij sluit heel goed aan bij een bericht dat Lorcan Dempsey deze week op zijn weblog plaatste. Hij gaat in op de twee bewegingen die in web 2.0 te onderkennen zijn, namelijk diffusie en concentratie. Het is een prachtig artikel, dat zo vol zit met ideeën dat het voor mij niet te doen is om het samen te vatten (Edwin doet op ZB Digitaal een geslaagde poging). Een van de twee bewegingen die Lorcan Dempsey beschijft is de concentratie van gebruikers en data bij een relatief klein aantal grote spelers (bedrijven, websites). En dat herken ik zeker als het om wiki's gaat. Waarom zou je aan een andere wiki dan Wikipedia schrijven?
En een bijkomende vraag ... Waarom zou je iets als wiki presenteren als je gebruikers er niet aan bij kunnen dragen? Terwijl bij de gegeven voorbeelden het merendeel besloten is en zich toch als wiki afficheert.
Daarom zie ik voor bibliotheken eigenlijk geen rol als het gaat om het opzetten van nieuwe wiki's. Wat me wel interessant lijkt is het organiseren van cursussen om mensen over hun drempelvrees heen te krijgen en hun eigen kennis aan bestaande wiki's toe te voegen. (En OK, het idee van een wiki als onderdeel van een HIP dat Flexvantol en Pientje Pienter noemen vind ik ook wel leuk).
zaterdag 1 maart 2008
Del.icio.us verder ontdekken
Dat ik del.icio.us al geruime tijd gebruik wil niet zeggen dat ik er deze weer niets meer mee gedaan heb. In combinatie met een weblog is er namelijk nog best wat extra functionaliteit die interessant is.
Ten eerste heb ik zo in m'n template geknutseld dat mensen die mijn blog lezen de verschillende berichten nu met een druk op de knop aan hun eigen bookmarks kunnen toevoegen. Ik had bij Jan Tweepuntnul gezien dat het kon en kwam via zijn blog op de site van Add This waar ik de code vond om zo'n 'nifty' knopje onderaan elk blogbericht te zetten.
Verbluffend overigens, hoeveel site voor social bookmarking er dan blijken te zijn. Ik wil de kleurstelling van dit blog graag in het groen/blauw houden, dus noem hier alleen Blogmarks, Netvouz, Newsvine, Slashdot, StumbleUpon en Technorati.
Een tweede toepassing van del.icio.us in dit blog is het lijstje van de meest recente favorieten dat in de sidebar is opgenomen. Zoals je kunt zien ben ik bezig een hovenier te zoeken. Deze toepassingen zijn iets 'socialer' dan hoe ik del.icio.us tot nu toe gebruikte, maar eerlijk gezegd gebruik ik social bookmarking vooral als handige webbased tool, en maak ik niet tot nauwelijks gebruik van het sociale aspect. Ik heb wel een paar mensen in m'n netwerk, maar daar doe ik maar zelden iets mee.
Social bookmarking
Ik snap er niets van. Bij bijna iedereen die al over ding 10 geschreven heeft lees ik dat ze het nut er niet van inzien. Ben ik nou zo raar? Ik gebruik del.icio.us al anderhalf jaar, en zou echt niet meer zonder willen. Het begon er mee dat ik als servicemanager al@din gedetacheerd was bij de VOB. Daarvoor zat ik twee à drie dagen per week in Den Haag. En ik zocht me rot naar al die handige sites die ik op m'n werk en/of thuis in m'n bookmarks verzameld had. Op dat moment ben ik gestart met een del.icio.us-account en ik vind het gewoonweg fantastisch!
Ten eerste het enorme voordeel dat je vanaf verschillende computers bij dezelfde linkverzameling kan. Ten tweede het voordeel dat je je links van tags kan voorzien, en je dus nooit meer hoeft te zoeken in welke submap je die handige link nou opgeslagen had (was het onder naslag of onder e-commerce, onder bibliotheek of boeken). Ten derde de mogelijkheid om anderen mee te laten kijken in je bookmarks.
Een voorbeeld daarvan: Vorige zomer zouden we met drie gezinnen een huis in de Ardennen huren, maar omdat we niet echt dicht bij elkaar in de buurt wonen was het nog een heel gedoe om het eens te worden over wat we het leukste huis vonden. Door iedereen de shortlist te laten bekijken waren we er toch vrij vlot uit.
Tenslotte nog een vierde voordeel: Het is voor andere gebruikers van delicious heel eenvoudig om links waarvan ze denken dat die interessant voor je zijn door te geven. Om daarvan gebruik te maken heb ik een account voor de Noord- en Zuid-Hollandse AquaBrowser gemaakt. Dat account kunnen mensen in de bibliotheken gebruiken om sites die ze de moeite waard vinden om via ZoekGenie te ontsluiten aan mij door te geven. Ik geef toe dat dat nog niet veel gebeurt, maar de open manier waarop het kan spreekt mij in elk geval erg aan.
Ten eerste het enorme voordeel dat je vanaf verschillende computers bij dezelfde linkverzameling kan. Ten tweede het voordeel dat je je links van tags kan voorzien, en je dus nooit meer hoeft te zoeken in welke submap je die handige link nou opgeslagen had (was het onder naslag of onder e-commerce, onder bibliotheek of boeken). Ten derde de mogelijkheid om anderen mee te laten kijken in je bookmarks.
Een voorbeeld daarvan: Vorige zomer zouden we met drie gezinnen een huis in de Ardennen huren, maar omdat we niet echt dicht bij elkaar in de buurt wonen was het nog een heel gedoe om het eens te worden over wat we het leukste huis vonden. Door iedereen de shortlist te laten bekijken waren we er toch vrij vlot uit.
Tenslotte nog een vierde voordeel: Het is voor andere gebruikers van delicious heel eenvoudig om links waarvan ze denken dat die interessant voor je zijn door te geven. Om daarvan gebruik te maken heb ik een account voor de Noord- en Zuid-Hollandse AquaBrowser gemaakt. Dat account kunnen mensen in de bibliotheken gebruiken om sites die ze de moeite waard vinden om via ZoekGenie te ontsluiten aan mij door te geven. Ik geef toe dat dat nog niet veel gebeurt, maar de open manier waarop het kan spreekt mij in elk geval erg aan.
vrijdag 15 februari 2008
Imagegenerators
Online plaatjes bewerken ... Ik heb al gezegd dat ik meer met woorden heb, toch? Toch wel leuk gespeeld met fd's Flickr Toys. Ik heb een mozaiek gemaakt in de kleur tuquoise. Mosaic Maker geeft je de mogelijkheid je eigen indeling te kiezen en aan te geven uit hoeveel foto's je mozaiek moet bestaan. Ik begon heel ambitieus met 6 x 6 foto's, maar kwam er al snel achter dat het toch nog wel even tijd kost om de foto's te selecteren. Er zijn wel meerdere mogelijkheden om aan te geven welke foto's je wilt gebruiken. Je kunt de URL's van afzonderlijke foto's opnemen, een set kiezen, je eigen favorieten tonen of foto's met een specifieke tag laten zien. Na enig experimenteren heb ik er voor gekozen de foto's die ik in het mozaiek wil als favoriet aan te merken. Dat gaat sneller dan afzonderlijke URL's invoeren, en geeft je meer controle op de afbeeldingen die je opneemt dan als je van een door anderen getagde verzameling foto's uitgaat. Ik ben best tevreden over het resultaat. Het lijkt me in sommige gevallen ook nog wel bruikbaar, als manier om de vele verschillende aspecten van een onderwerp te laten zien.
zondag 27 januari 2008
Weblogs bijhouden
Ding 3: meld je weblog aan bij 'de leiding'.
Dat was makkelijk, hoe kan ik daar nou 100 woorden aan wijden?
Gelukkig ben ik inmiddels nog erger verslaafd aan web 2.0 dan ik al was. Als ik de komende tijd niet zo veel omzet haal, weten jullie waar het aan ligt. Ik ben benieuwd naar de eerste claim van een werknemer dat hij/zij door toedoen van 23dingen webverslaafd is geworden, en dus een vette ontslagvergoeding wil.
Je weblog aanmelden is namelijk makkelijk, maar het impliceert ook de omgekeerde actie, namelijk het vinden en lezen van de weblogs van je groepsgenoten. Mijn eerste (0.0) oplossing was om de leiding te vragen waar ik die blogs kan vinden. Kennelijk is ook daar het overzicht nog niet compleet, want de suggestie was om mijn groepsgenoten op hun werkadres te mailen om ze te vragen of ze de URL van hun blog door willen geven (1.0). Dat leverde een paar reacties op, maar niet zo veel.
Ik geloof dat ik naast eigenwijs ook ongeduldig ben. Mensen in mijn omgeving weten dat waarschijnlijk allang, maar ik wordt er door deze opdrachten nog eens duidelijk op gewezen. Mijn heilige voornemen is nu dan ook om de blogs van al mijn collega's (hoeveel zijn dat er eigenlijk? 50? 100?) op te sporen. Via Googelen en het volgen van links heb ik er inmiddels zo'n 10 gevonden. Bij sommige blogs zie je meteen van wie ze zijn, maar er zijn er ook twee waar ik aan het onderwerp wel kan zien dat het collega's zijn, maar waarvan ik nog geen idee heb wie het zijn.
Een probleem waarvoor ik nog geen bevredigende oplossing heb, is hoe ik al die blogs ga ontsluiten voor mezelf. Ik ben wat halfhartig begonnen in de sidebar van dit blog, in Netvibes (op m'n werk) en Feedreader (thuis), maar ik ben nog niet echt tevreden.
Weet ik meteen wat ik met mijn vrije zondag ga doen ...
Een weblog maken
Hee, misschien ben ik toch een beetje 2.0. In elk geval ben ik 'super eigenwijs!' (Hebben jullie dat nou ook, dat je nog steeds citeert uit De Grote Meneer Cactus Show? Nee zeker :-( ). Want ik heb, ondanks de expliciete opdracht, geen nieuw blog aangemaakt, maar een oude tot leven gebracht. Ik had ooit de hoop dat ik, geinspireerd door de moderne techniek, opeens wel gedisciplineerd genoeg zou worden om wekelijks een bericht te plaatsen. Daarvoor had ik dus toen al een blog gemaakt (bij Blogger, want in maart 2007 blogten alle echt stoere bloggers daar, dus wou ik dat ook).
Ik zag geen reden om een nieuw blog aan te maken, ik had al een blog. Dom! Iedereen die wel eens een huis verbouwd heeft weet dat het goedkoper is om de hele zaak te slopen en opnieuw te beginnen. En ook bij blogs is het stukken eenvoudiger om 'from scratch' aan de slag te gaan. Over de vormgeving was ik nog steeds tevreden, en het onderwerp van die eerste post van bijna een jaar terug was ook niet zo afwijkend dat ik er iets mee moest, maar de moeite die ik heb moeten doen om de feeds een beetje gebruiksvriendelijk te krijgen!
Blogger levert namelijk standaard Atom feeds (dat gaan we in ding 4 allemaal leren, dus ik hoef ook helemaal nog niet te weten wat dat is). Maar mijn groepsleidster had de opdracht gekregen mijn weblog te volgen, en haar feedreader kon kennelijk mijn Atom feed niet lezen. En vervolgens bleek dat er niet alleen een RSS feed van mijn posts moest zijn, maar dat er ook een feed van het commentaar gegenereerd moest worden.
Blogger heeft een vrij aardige helpfunctie, die mij na een paar keer doorklikken van alles vertelde over het instellen van feeds. Kennelijk was toen ik mijn blog aanmaakte het genereren van een commentaarfeed nog niet standaard. Maar als je een nieuw template toepast zou dat automatisch goed moeten gaan. Niet dus.
Inmiddels had ik ontdekt dat de helpteksten ook in andere talen dan het Engels weergegeven werden, dus voor de wat moeilijker kost schakelde ik over op het Nederlands. Als je niet goed in de inhoud van het bericht zit, kan je maar beter de taal zo toegankelijk mogelijk maken, dacht ik. Jammer genoeg zijn de wat ingewikkelder onderwerpen nog niet in het Nederlands beschikbaar. Na drie keer doorklikken was ik op een pagina beland die mij meldde: К сожалению, запрашиваемая Вами информация не найдена.. Daar kwam ik niet echt verder mee. Terug in het Engels kwam ik wel een interessante mededeling tegen over een stukje code om aan het eind van de URL van de feed te plakken en waarmee ik de feed van Atom in RSS veranderde. Maar waar moest ik dan die code kwijt?
Om een lang verhaal kort te maken, de feed staat nog steeds precies zo als hij aan het begin stond, maar ik heb in de sidebar van m'n blog een viertal links opgenomen die de correcte feeds laten zien. Nou zou ik wel eens van een van m'n mede'dingers' willen weten of zij dit probleem ook hadden, en hoe ik het mooier op zou kunnen lossen, maar tot nu toe heeft iedereen van wie ik de blog gevonden heb Wordpress als basis genomen.
Ik houd me aanbevolen voor tips over het mooier presenteren van de feeds.
dinsdag 6 maart 2007
Proefblogje
Tsja, een blog dus. Dat schijnt hip te zijn. Ik weet niet of het verstandig is voor iemand die op d'r opstellen vaak het commentaar vond dat de stijl niet goed was, maar here goes.
Ik loop al een poosje te fantaseren waarover mijn blog zou moeten gaan. Het mooiste zou natuurlijk zijn om zo'n interessante biblioblogger te worden, maar ik weet nu al dat ik hier niet voldoende tijd in ga stoppen om bij de voorhoede te horen. En dingen die ik maar half kan doen laat ik liever.
Waarover gaat het dan wel? Over informatiegebruik. En preciezer gezegd over mijn informatiegebruik. Ik ben in het afgelopen jaar in hoog tempo geinteresseerd geraakt in web 2.0 en in het verlengde daarvan bibliotheek 2.0. Daarover wil ik graag bloggen. Maar dan niet zozeer vanuit de kant van de aanbieder, maar meer vanuit de kant van de gebruiker. Wat kan je eigenlijk met al die leuke gadgets, en wat doe ik er mee.
En voor wie is dit blog dan bedoeld? Een goede vraag waarop ik nog niet 100% een antwoord heb. Eerst maar eens voor mijzelf. Als dat lekker loopt en ik inderdaad zo eens in de week toekom aan het schrijven van een stukje ga ik er mijn vrienden over vertellen. En als het echt leuk en interessant blijkt te worden zou ik graag ook willen schrijven voor mensen die nog niet zo bedreven zijn in het gebruik van informatie. Dan komt er toch een educatief tintje aan dit blog.
Abonneren op:
Posts (Atom)
